Ürünler/Hammaddeler tanımlıdır. Fiziksel ve kimyasal özellikleri stabildir ve bu nedenle ürün depolama tankları standardize edilebilir. Atıklar ise tek başına standardı olan bir ürün, hammadde değildir üretim sürecinin bir çıktısıdır. Atığın özelliği kaynakladığı prosese göre değişir. Aynı sektördeki iki farklı tesis aynı ürünü üretebilir, ancak tamamen farklı atık karakteristiklerine sahip olabilir. Atık; · Üretim koşullarına, · Proses dalgalanmalarına, · Temizlik periyotlarına, · Operasyon ve operatör alışkanlıklarına · Üretimden üretime süreçteki nakliye ve geri kazanım uygulamalarına Bağlı olarak sürekli değişir. Bu nedenle atığı ürün gibi ele almak, tankın daha ilk günden yanlış varsayımla seçilmesi anlamına gelir. Sonuç olarak, tank atığı depolar ama üretimle ve geri kazanımla uyumlu çalışmaz.

Piyasada birçok tank, belirli hacimler ve genel kullanım amaçları için üretilir. Bu tanklar: · Katalogda düzgün görünür, · Bir Ürüne/hammaddeye yönelik iyi bir tank olabilir · İlk yatırım maliyeti düşüktür, · Hızlı temin edilebilir. Ancak atık söz konusu olduğunda, Standart tanklar çoğu zaman şu sorulara cevap veremez: · Faz ayrışması nasıl olacak? · Tortu nerede birikecek? · Temizlik nasıl yapılacak? · Gaz, buhar ve koku emisyonları nasıl kontrol edilecek? · Üretimden üretime süreçte atığın hangi değerini düşürecek? · Nakliyesinde ekolojik, ekonomik ve sosyal risk oluşturacak mı? Sonuç olarak: Standart tank, kısa vadede çözüm gibi görünür; orta vadede operasyonel risk üretir.

Tank çoğu zaman “alınacak ekipmanlar listesinde” bir satır olarak değerlendirilir. Oysa atık depolama tankı; · Üretim sürekliliğini, · Çevresel uyumu ve üretimden üretime geri kazanım uyumu, · Operasyonel esnekliğini Doğrudan etkiler. Sonuç olarak, Karar erken alınır, ama bedel geç de olsa ödenir.

Bir tank, yalnızca yöneticiler ve mühendisler için değil, operatörler için de çalışmak zorundadır. Eğer tank: · Karmaşık işletme gerektiriyorsa, · Yanlış kullanım riski barındırıyorsa, · Saha alışkanlıklarına uyumlu değilse Teknik olarak doğru olsa bile insan faktörü dahil edilmeden tedarik edilen tank teknik karmaşıklık atık değil sorun yönetilir.

Her tesisin: Bakım yaklaşımı, Temizlik periyotları, Duruş toleransı farklıdır. Tank tasarımı bu gerçekleri yok saydığında: · Temizlik aksar, · Bakım ertelenir, · Geçici çözümler kalıcı hale gelir. Sonuç olarak: Yönetim pratiğinden kopuk tasarım atık depolama tankı kısa sürede operasyonel yük haline gelir.

Teknoloji önemlidir, ancak tek başına yeterli değildir. Karıştırıcılar, ısıtma sistemleri, Otomasyon çözümleri vb. tank donanımları eğer üretim dinamikleriyle uyumlu değilse sorunu çözmek yerine karmaşıklaştırır. Sonuç olarak; Teknoloji odaklı, süreçten kopuk yaklaşım yüksek yatırım, düşük fayda sağlayacaktır.

Atık karakteri: mevzuata uygun yönetildiği durumlar dahil · Vardiyadan vardiyaya, · Üründen ürüne, · Aynı ürün faklı reçetelerinde Değişebilir. Tank bu değişkenliği talere edecek şekilde tasarlanmadığında: · Kapasite sorunları, · Faz ayrışmaları, · Beklenmeyen duruşlar ortaya çıkar. Sabit varsayımlar üzerine kurulu tasarımda tank sadece “ideal koşullarda” çalışır.

Bir atık tankı, yalnızca dolarken değil boşaltılırken ve temizlenirken test edilir. Ancak birçok tank tasarımında: Kör noktalar, Erişilemeyen bölgeler, Uygunsuz menhol konumları bulunur. Bu durum: · Temizlik sürelerinin uzamasına, · İş güvenliği risklerine, · Tankın fiilen kullanılamaz hale gelmesine yol açar. Sonuç olarak, Temizlenemeyen tank, kullanılmayan tanktır.

Atıklar çoğu zaman homojen değildir. Zamanla: Ağır fazlar çöker, Hafif fazlar yüzeye çıkar, Tortu tabakaları oluşur. Eğer tank bu davranışlara göre tasarlanmadıysa: · Çıkış hatları tıkanır, · Pompalar zarar görür, · Tank hacmi fiilen küçülür. Sonuç olarak, Tank var gibi görünür ama gerçek kapasite sürekli azalır.

Atık depolama yalnızca sıvı ile ilgili değildir. Gaz, buhar ve koku da bu sistemin parçasıdır. Yanlış tasarlanmış tanklarda: · Kontrolsüz gaz çıkışları, · Çevresel şikâyetler, · İş güvenliği riskleri kaçınılmaz hale gelir. Bu sorunlar genellikle “Tank alındıktan sonra” fark edilir. Ancak emisyonlar, tankın görünmeyen ama en pahalı çıktısıdır.

Yanlış tank seçildiğinde şu cümleler duyulur: · “Operasyon buna göre ayarlansın” · “Bir şekilde idare edelim” · “Şimdilik böyle kullanalım” Bu yaklaşımda: Proses tankın sınırlarına göre şekillenir, geçici çözümler kalıcı hale gelir, verimsizlik normalleşir. Sonuç olarak tank, operasyonu desteklemez; operasyon tanka hizmet etmeye başlar.

Sürdürülebilirlik çoğu zaman tank alındıktan sonra gündeme gelir. Oysa Sürdürülebilirlik; Emisyon kontrolü, Geri kazanım uyumu, Atık minimizasyonu gibi etkenlerin yönetimine tankın tasarım aşamasında kararlar verilen bir süreçtir. Bu unsurlar tank alındıktan sonra eklenmeye çalışıldığında, çoğu zaman geç kalınmıştır. Sürdürülebilirliği ekipmandan sonra düşünüldüğünde yönetilebilir riskler, kronik sorunlara dönüşür. Sürdürülebilirlik, sonradan eklenen bir özellik değildir.